Zagrljaj pariza online dating

Otvorenih za sve, za gledaoce, za glumce, za sve koji su zainteresovani.

Dovođenjem publike na teatarsku probu, Vajda pomera konvencije, proba postaje jednako važna kao i konačan rezultat posla, verovatno zanimljivija u svojoj nesavršenosti, procesualnosti, od konačnog artističkog dometa.

Ne samo u svesti gledalaca koji su Vajdine predstave videli, već i u kolektivnom pamćenju naroda koji umetničko delo prihvata kao dragoceno svedočenje o svojoj sudbini.

Ali, kako predstava nije isto što i proba, Vajda je eksperiment sa publikom prekinuo, zaključivši da je ovakva vrsta opita donela značajne rezultate, svakako prvenstveno za glumce i druge autore predstave.

Pomerile su se granice rada, ali i referencijalnost predstave kao dovršenog umetničkog čina.

To je, svakako, pogrešna perspektiva jer, kao i drugi istaknuti evropski stvaralac Ingmar Bergman (Ingmar Bergman ) i Vajda je u pozorištu stvorio dela koja nisu manje važna od njegovih filmova.

Poslednjih godina ta činjenica se sve više zapaža kako zbog učešća Vajdinih poljskih predstava na mnogim međunarodnim festivalima i njihovim mnogobrojnim inostranim turnejama, tako i zahvaljujući Vajdinom radu na pozorišnim scenama van Poljske (u Sjedinjenim Državama, Francuskoj, Sovjetskom Savezu, Italiji).

O pozorišnom poslu Andžeja Vajde, međutim, bivali smo sporadično obaveštavani, mahom preko dnevne štampe i oskudnih informacija, a mnogo rede su u Beograd dospevale predstave koje je Vajda postavljao u poljskim teatrima. BITEF-u videli smo "Slučaj Dantona" Stanislave Pšibiševske u izvođenju varšavskog Teatra povšehnji, a na 21 BITEF-u Stari teatar iz Krakova prikazao je "Zločin i kaznu" Dostojevskog.

Vajda je, kako nas temeljno upoznaje Karpinjski, vezan za svoje teatarsko podneblje, za jezik svoga naroda i njegovu sudbinu.Taj biografski pristup Karpinjskog postepeno se pokazuje kao pouzdan vodič u tumačenju umetničke biografije Andžeja Vajde.Tragajući za izvesnim uporišnim tačkama u relativno heterogenom pozorišnom repertoaru koji je rediteljski do sada obradio Andžej Vajda, Karpinjski je došao do sudova koji su tačni, mada ne odmah i lako uočljivi.Vajda je, naime, u teatru reditelj koji se oslanja na drame čvrste literarne osnove (Šekspir, Dostojevski, Mrožek, Vispjanjski), njegov pristup svakome delu zavisi od vizije scenskog prostora, kao reditelj vezan je za određene glumce ili bolje reći za određeni tip glumaca, a kao umetnik ne vidi svoj rad izvan Poljske.Kad se ovi svedeni zaključci, koji mogu da deluju i kao opšta mesta umetničke biografije, postave u kontekst predstava koje je Andžej Vajda radio tokom poslednjih dvadesetak godina, otkriće se njihova duboka utemeljenost u svaku postavku, čak kada je to naizgled paradoksalno i nemogućno.Internet izdanje Izvršni producent i pokrovitelj: Tehnologije, izdavaštvo i agencija Janus Beograd, 12.

Tags: , ,